Home

Vandaag weer aangekomen in Nederland. Beetje grauw maar warmer dan verwacht. Ook mijn tuin ligt er prachtig bij met dank aan mama en tante Annie. Toch vreemd om de lente zo in bloei te zien terwijl het laatste dat ik me herinner van mijn tuin het snoeien in de vrieskou was.

Monica en ik hebben een prachtige reis gemaakt van Port Elizabeth naar Kaapstad. En hierbij hebben we de mooie kant van Afrika meegemaakt; de schitterende en zeer luxe (en met de euro ook zeer betaalbare) gastenverblijven, de mooie wildparken, indrukwekkende bergketens, woeste kustlijnen, heerlijke wijnlanden en het kosmopolitische Kaapstad. Ik heb haar ook nog kort door de townships van PE gereden waar ik heb gewerkt zodat ze ook de andere kant van Afrika leerde kennen.

Niet gedacht dat ik nog wat kon posten, maar toch een pc gevonden. Ben (mijn medevrijwilliger; zijn weblog is www.benvandereijk.helptmee.nl )en ik zijn op een prachtige roadtrip langs de Wild Coast naar de Drakensbergen. Na de Grand Canyon is de Wild Coast zonder twijfel het meest indrukwekkende stukje natuur dat ik ooit gezien heb; het is het paradijs; stel je groene heuvels met blauwe luchten (denk Teletubbies of het Windows desktop-scherm) voor waarop ronde huisjes met rieten daken staan terwijl de spierwitte golven van de Indische Oceaan stukslaan op de zwarte rotsen. Dit alles bij temperaturen boven de 30 graden natuurlijk. Alles onder de 30 vind ik tegenwoordig koud. Net zoals ik elk hoofdgerecht boven de 60 Rand (zo'n 5,50 euro) schandalig duur vind.

Gisteren was de laatste dag op het project. Op zich een dag als alle andere; ik heb er niet zo bij stil gestaan dat ik niet meer terugkom as. maandag. Hoewel ik sinds twee dagen wel heftig aan het dromen ben over thuis en dat heb ik tot nu toe nog helemaal niet gedaan. Dus het is toch een soort van afsluiten.

Ik heb foto's gemaakt van iedereen en ze hebben boodschappen in een schrift geschreven voor me. Als ik dat lees dan weet ik dat ik zeker een verschil heb gemaakt in hun leven. En daar ging het tenslotte om. Zij hebben ook absoluut een verschil gemaakt in mijn leven; vriendschappen bouw je hier veel sneller op dan in NL; zeker in de townships, waar het leven soms lijkt alsof je op de camping bent met iedereen die buiten leeft en met rolletjes toiletpapier en kinderen op de arm rondloopt. Dus ik ga veel mensen wel missen.

Ik ben even niet zo handig met foto's. Allerlei kabeltjes kwijt enzo.
Maar als je naar de weblog van mijn medevrijwilliger gaat dan zie je er heel veel, zelfs waar ik opsta: www.bertjanhopster.helptmee.nl.

Geld is hier het absolute sleutelwoord. Terwijl bij ons tijd evenveel (en soms zelfs meer) waard is als geld, is tijd hier volstrekt nutteloos en geld veel te vaak afwezig om vooruit te kunnen komen.

De eerste maand was nog vallen en opstaan, maar vanaf deze maand is het alleen maar genieten. Ik vermaak me elke dag waanzinnig goed en ben volledig ontspannen. Het voelt alsof ik weer studeer, zo met z’ n zessen in huis een beetje rondhangen en filmpjes bekijken terwijl  je geen enkele verantwoordelijkheid hebt en de zon volop schijnt. Hoewel mijn huid daar wel  veel problemen mee heeft; door de zon lijkt mijn huid elke dag een jaar ouder te worden…

Jullie vragen ook om foto's waar ik zelf opsta. Die zijn er niet. Allereerst omdat ik zorg dat ik blijf fotograferen  tijdens het sjouwen van de tafeltjes enzo. Haha. Helaas beginnen ze dat door te hebben en zijn ze het er niet mee eens waardoor ik toch nog over die banken heb moeten klauteren. Maar daar is geen fotomateriaal van. In de tweede plaats omdat ik zo a-fotogeniek ben dat ik niet op de foto wil. Maar geloof me maar dat ik al die foto's zelf heb gemaakt en dat ik er echt zelf was!

Ik ben weer helemaal beter; de anti-biotica was prima hoor Miranda; de gezondheidscentra hier zijn zeer hoogstaand en efficient; meer Amerikaans dan Afrikaans. En om nog wat andere vragen te beantwoorden: Ja Tineke, ik denk inderdaad dat het te maken heeft met de cohesie waarden hoewel ik daar natuurlijk nooit zo'n mooie uitdrukking voor gevonden zou hebben. Paul en Koen: super gefeliciteerd met jullie mooie prijzen in de optocht; nu moeten jullie de eer volgend jaar verdedigen. En Fenna, ik hoop dat jij het ook heel leuk hebt gehad in de optocht.

Het is druk, druk. Projecten lopen volop en ik ben van half 8 tot 6 uur ermee bezig. Vaak 's avonds nog even voorbereiden. Het is net echt werk.

Helaas heb ik een weekje niets kunnen posten op deze site.

Dat komt in de eerste plaats omdat ik een weekend naar Kaapstad ben geweest. Prachige tijd gehad in een indrukwekkende stad. De eerste dag daar was het heel moeilijk om het project los te laten: lekker sushi eten aan de Waterfront terwijl je weet dat de studenten waarschijnlijk niet meer hebben dan wat goedkoop bier. Maar goed, ook dat hoort erbij. Er zijn verschillen.

Omdat ik veel vragen krijg om foto's hierbij een impressie van mijn dag op het project in beeldvorm.

's Ochtends vroeg (echt vroeg! om half zeven!!) gaat de wekker. Samen met mijn huisgenoten op foto 1 rijden we naar de projecten. Zij zitten op andere projecten dan ik. Overigens gaat het links rijden me ondertussen prima af.

Om 9 uur komen de studenten binnendruppelen en starten de lessen. De klaslokalen zijn vreselijk, maar er zit in elk geval een dak op. Op foto 2 zie je de studenten een business administration les krijgen. Op de derde foto staan de studenten in mijn 'klaslokaal': ik ga gewoon buiten op het schoolplein zitten.

Veel studenten nemen hun kinderen mee als deze niet op school zitten en ze geen oppas hebben. Kalee is er bijna altijd. Ze is zo schattig dat iedereen haar constant wil dragen en met haar haar wil spelen. Hoewel ze het het liefste los heeft.

Omdat we tenslotte toch in Afrika zitten, kunnen we ook wilde beesten in het 'echt'  bekijken. Het eerste wildpark dat we bezochten vond ik meer een soort Beekse Bergen-park. En eigenlijk houd ik ook niet zo veel van beesten, dus ik ging met weinig verwachtingen naar Addo Elephant Park. Het regende ook nog eens dat het goot, dus dat maakte het ook niet beter op.

Alles hier werkt anders, zelfs de examens. Gisteren hadden de 'oude' studenten hun computertest. In NL zou het examen reeds dagenlang klaar liggen in de kluis en start de test stipt op tijd en eindigt op tijd. Hier niet.

De avond voor de test werd ik gebeld door de projectleider dat de test die wij op onze USB sticks hadden staan, niet de juiste is. 's Ochtends voor de test moest zij de nieuwe opdrachten nog gaan ophalen bij degene die de test gemaakt had. Daarna zouden we kopieen maken. En de test zou om 9 uur starten.

Om half 10 was ze gearriveerd met de test op de stick. De studenten en ik stonden ondertussen al een hele tijd te wachten voor een gesloten computerlokaal want er is maar 1 sleutel en die heeft de projectleider.

Allereerst superbedankt voor alle mooie berichtjes op mijn verhaaltjes. Ik geniet er erg van! Ik moet ook erg lachen om de opmerkingen over het schilderen.

De eerste dag vertelde ik mijn projectleider dat ik het leuk vind om te schilderen. Waarop zij antwoordde dat alle Nederlanders het leuk vinden om te schilderen en dat ze maar niet snapt waarom. Toen heb ik haar uitgelegd hoe onze huizen eruit zien qua schilderwerk in vergelijking met die van hun.... Gelukkig gaat ze zelf in juni vanuit Be More kennismaken met Nederland en kan ze het dan met eigen ogen zien. Dan snapt ze het vast beter.

In elk geval heeft ze geregeld dat de studenten en ik binnenkort schilderles krijgen van een professionele schilder. Ik houd mijn hart vast bij wat ze hier onder professioneel schilderen verstaan....

Bij deze dan een paar fotootjes omdat een beeld meer zegt dan 1000 woorden.

Dat mooie witte huis is waar ik woon, en de auto ervoor is degene waar ik wat problemen mee heb (inderdaad een benzine auto). Met die auto rijden we elke dag een half uurtje naar de townships waar mijn school staat. Op foto 2 zie je de school. Als je goed kijkt, zie je dat er een gedeelte is waar geen dak op zit. Dat is eraf gewaaid (het waait hier onvoorstelbaar hard). De brokstukken liggen eronder en er zit nog geen nieuw dak op.
Misschien een mooie klus voor de nieuwe lichting studenten.

Vandaag hebben de 8 vrouwelijke studenten (nog over van de groep van 25 die een maand geleden begon) een administration-test gedaan. Ze waren de hele week al zeer nerveus; het valt echt op hoe weinig zelfvertrouwen ze hebben. De test is erg eenvoudig: voorbereiding bestaat uit 3 A4jes met daarop vragen en antwoorden. De test bestaat uit dezelfde A4tjes waarbij de antwoorden zijn leeg gelaten. Gewoon een kwestie van uit je hoofd leren en invullen. Maar dat valt niet mee als je 25 bent en sinds de basisschool niet meer hebt geleerd en als je ook nog eens gewend bent aan falen ipv slagen. Ben benieuwd naar de resultaten. Als ze geen 100% score hebben, ligt dat enkel aan de zenuwen want bij de overhoringen konden ze woord voor woord letterlijk opdreunen.